بدون عنوان

مرده شورم ببرن

lil — Mon, 25 Jan 2010 21:49:35 GMT

چقدر سخته - لا اقل الان، امشب - غرغرو نبودن!!

حتی حسه توئیت کردن هم ندارم این روزا. با اینکه چند روزی می شه سعی خودم رو می کنم!

زور می زنم وبلاگ هام رو به روز کنم، حرفام رو بنویسم اما تا شروع می کنم ته می کشه ... انگار حرفام رو نباید بزنم ...

حتی وقتی شروع می کنم برای کسی بگمشون از دهنم در نمیان می مونن پشته دندونام! شروع می کنم یه مشت اراجیف پشت هم ردیف کردن ... تند تند حرف می زنم، انگار می ترسم روبه روییم بپرسه چرا حرفه اصلیت رو نمی زنی!! امون نمی دم تا نفسم بند نیاد حرف می زنم، آسمون ریسمون می بافم ...

نگرانم مثله مرغه سرکنده شدم ... ذهنم می پره. یه جا بند نمی شم ... بی تابم و نمی فهمم چم شده!

نه روحم آرومه نه جسمم، دلم می خواد با یکی دعوا کنم ... بگو مگو هم نه، بزن بزن! شاکیم! دلم می خواد یکی بگیره تا می خورم بزنتم ... مثل اون موقع ها که تو کوچه دعوا می کردیم ...

هوس های احمقانه می کنم ... دلم سفر میخواد، دریا ... دلم می خواد بزنم برم جا که هیشکی رو نشناسم ... خبره مرگم نا پدید شم ... از دشته خودم خستم! آدمم اینقدر گه؟!

دلم می خواد یه بار دیگه تصادف کنم بلکه کله حافظه ام پاک شه حتی نتونم حرف بزنم! از همه چی خستم ... کاش خله خل شم!

******

هی زنگ می زنی که چی بشه؟ وقتی جواب نمی دم یعنی نمی تونم! یعنی حرفی ندارم نمی خوام هی بدبختی قرقره کنم... بد بختی دوس داری؟ خوشت میاد؟ خب بیا اینجا بخون دیگه وقته خودت رو چرا حروم می کنی؟ اینا خوندنش سریع تره!!

حاله حرف زدنه تلفنی کمه ... از من گذشته دیگه. اوناییم که من براشون حالی دارم یا نیستن - مثله خوده من - یا من مجبورم خودم رو براشون سانسور کنم. سخته دیگران رو درگیره مصیبت کردن... این همه تلاش می کنم و آخرشم یه سری غر می زنم!! مگه بقیه کم مشکل دارن؟ باور کن روزی صد دفعه این رو بخودم می گم ... چه فایده مثله خره شدم!

******

lil — Mon, 25 Jan 2010 20:45:55 GMT

همه ی هفته ها یه شکل شدن. خیلی وقته، یعنی چند سالی میشه که تو این سیکله معیوب گیر کرده و ناچار دست و پا می زنه ... اما گاهی بد تر هم میشه. خودش سعی می کنه عادت کرده باشه اما هنوزم صداش در میاد نمی تونه همیشه به سکوت بگذرونه. لااقل به جونه خودش که می تونه غر بزنه! توی آینه یه غریبه هست، غریبه ای که قرار نبود همیشه همراهش بمونه. فکر می کرد زود میگذره. باورش نمی شه هفت سال گذشته و هنوز نجات پیدا نکرده ... حداقل زندونی مدت حبسش رو می دونه، چوب خط براش معنی داره!! اما هفت سال گذشته و هنوز ته این داستان براش پیدا نیس. دیگه امیدی هم براش نمونده ... بیهودگی داره بهش غالب میشه. خودش که می بینه حالا گیرم هم کسی ندونه ... دلش رو به کوچکترین چیزها خوش می کنه، هر چند معنی دلخوشی هاشم فقط خودش می فهمه ...

lil — Fri, 15 Jan 2010 11:27:52 GMT

هیچی بدتر از حقیقت نیست ... تلخ ، تلخ ...

هیچی شبیه این اظطرابه ناجور ِ من نمیتونه باشه. میلرزم ...

نزدیکه ، خیلی نزدیکه ... دارم از حضورش زجر می کشم ... میلرزم. از درون به رعشه می افتم ... نزدیکه، نمی بینمش اما محسوسه!

حس میکنم یه خط باریک گرم روی صورتمه. لازم نیست عجله کنم، بازم خون دماغ شدم. میلرزم ... به نفس نفس می افتم ... حتی قصد ندارم فرار کنم. بذار بیاد هرچی که هست.

هیچی بدتر از حقیقت نیست ... سخت، سخت...

انگار داره توی گوشم حرف میزنه. انگار داره منو می خوره ... کاش نابودی همین باشه. نمیخوام مقاومت کنم ... می خوام سرعت بگیرم، تا بی نهایتهای خودم ... اوج، اوج ... اوج. انقدر زیاد که تبدیل به هیچ بشم! سرما! سردمه وجودم سرده، حضورش سرده ... اضطراب! از چی میترسم؟ چرا؟!!

حقیقت ... حقیقت! بالاخره باید این صفحه ها رو هم ورق زد ... درد ... درد ...

از بالا نگاه می کنم، چیزی نیست. انگار به هیچ وصلم و به ناکجا... وحشت! ضربان ِ نامنظم ِ خیالی ... تپش های نامربوط ... خاطره، خاطرات ... فراموشی. بذار چشم هام رو ببندم ... سرم از پشت می افته! نبودن ... عدم، لحظه ها ... ساعتها. کاش ادامه داشت... کاش بدنم رها میکرد ... آرزو! فشار ِ حقیقت ... خفقان ِ سکوت!

دست می گیرم به هیچ. گیج می خورم. توهمات، تصورات زندگی. صدای برخورد. تکرار ...تکرار. سنگینی سقوط ... ناک اوت! صدایی ندارم برای اعتراض - فریاد - به نشانه ترس حتی!! بغض، بغض ... هق هقه بی صدای دردناک. ... نگاه ...

اومده، نزدیکه، بهم میرسه ... می ترسم و نمی ترسم! خوشحالم و سرخورده! خوده خوده تناقضم!!!

یه ضربه، یه جرقه، شاید یه مهره غلط، یه حرکت ِ اشتباه ... حالا به هر دلیلی ... فقدان!

برای خالی نبودن عریضه

lil — Fri, 15 Jan 2010 07:11:43 GMT

این روزها :

1 - امتحان دارم

2- سعی می کنم درس بخونم

3- خط اتاقم وصل شده

4- گاهی کتابخونه هم میرم

5- از امتحانهای دماوند چندتاش مونده و امتحانای علم و صنعت هنوز شروع نشده

6- حال و حوصله هم به مقدار کمی دارم

7- خیلی مایلم بعضی از دوستان رو ببینم اما همه اش نمی شه

8- زیاد انلاین نمی شم

خود درگیرم

lil — Mon, 21 Dec 2009 14:54:18 GMT

زندگی ادامه داره انگار ... منم با بیهودگی تمام ادامه دادنش رو نگاه می کنم. امید ندارم چیزی تغییر پیدا کنه ... انتظار ندارم اتفاق خوشحال کننده ای بیفته ... اصلا انتظاری ندارم.
تمام این سال ها منتظر اتفاق موندم، البته خیلی چیزها اتفاق افتاد که من منتظرشون نبودم ... اما تبدیل شدن به روزمرگی ... همونی که همه میگن زندگی!!!

You never said, you never said, you never said
That it would be this hard
…

طبق معمول نوشتن سخته و برای حرف زدن هم مجالی نیست ... و منم درگیرم ... توام درگیری ... کاش لااقل نمی فهمیدم ... کاش می تونستم فقط خودم رو ببینم و تصمیم بگیرم ... نمی دونم چرا اینقدر سخته دیگری بودن ...
می دونم چی می خوام و می دونم هرگز بهش نمی رسم ... می دونم کی این تصمیم رو گرفتم ... می دونم اما چه فایده ... چرا برای پیروزی می جنگم وقتی می دونم ارزشی نداره؟ چرا آروم نگاه می کنم وقتی آرامشی نیست؟ اصلا چرا نگاه می کنم؟

lil — Fri, 18 Dec 2009 23:52:18 GMT

قرار نبود دوباره تکرار شود، قرار نبود دوباره اینجا بنشینم آگاه تر از قبل، بزرگتر از سابق ... با غمی به سنگینی تمام دانستگی دنیای خودم! اما نشسته ام درست در همان نقطه با نگاهی تهی با هر آنچه که دوست داری در ادامه ی این جمله اضافه کنی!!
مگر نگفته بودیم دوست داشتن های اینگونه یکبار اتفاق می افتند!! مگر اسم آنها را نگذاشته بودیم "عشق کودکانه"؟!!! کاش همیشه کودکانه می ماند و به دنیای جدی و احمقانه من راه پیدا نمی کرد! کاش بی تفاوتی خود را حفظ می کردم ... نمی توان فرار کرد!
این روزها خواهند گذشت ... جمله ای کلیشه ای که هیچ تسکینی با خود ندارد! دلم می خواهد اینجا نباشم. با این همه غصه و فکرهای درهم اتاق برایم زیادی تنگ است ... از اینجا هیچ افق سعادتی معلوم نیست ... تا چشم کار می کند سقوط است و سقوط و سقووووووط ...

lil — Sun, 22 Nov 2009 13:37:35 GMT

الان که دارم این ها رو اینجا می نویسم فکر نکن که بیکارم، حتی فکر نکن نشستم و منتظرم افکارم منظم شه، نه! متاسفانه کلی مشغولم و کلی فکر تو مغزم چرخ چرخ می کنه ... وقتی هیچکی نباشه که بشه باهاش حرف زد آدم مجبور میشه حتی مزخرف ترین افکارش رو بنویسه و آپلود کنه! چون خوشبختانه بعدش احساس ِ خوبی می کنه!!!

فردا امتحان دارم و الان ساعت1:24. یاد چند سال پیش افتادم ... حدودا 4 سال پیش بود فکر کنم که شب های امتحان ( از هر نوعیش) تا دم رفتنم با دوستان چت می کردیم و کنفرانس داشتیم. این روزها حتی حال ندارم جواب تلفن های گاه و بیگاه اطرافیان رو بدم. البته این به این معنی نیست که دلم براشون تنگ نشده یا به فکرشون نیستم ... فقط ... خیلی چیزها عوض شده ... خیلی چیزها

روزها می یان و میرن، حتی دیگه نمی تونم خاطرات رو توی ذهنم ثبت کنم. یه سری خاطره های نصفه نیمه، درهم برهم ... چهره هایی که هستن اما بدون اسمن یا برعکس اسم هایی که تصویری ندارن!! اخیرا دژاووهای زیادی داشتم که جا داره تعجب کنم! سال ها بود دژاوو نداشتم اونم به این زیادی به این بلندی!! زندگی داره از دستم فرار می کنه ...

بعضی چیزها همیشه همین طوری بودن اما تا کسی راجع بهشون حرف نزنه یا ازم نپرسه کاملا طبیعی بنظرم میان. مثلا تا حالا به این فکر نکرده بودم که من هیچ دوست ِ صمیمی ای ندارم! شاید آخرین بار که کسی به عنوان دوست ِ صمیمی توی زندگیم بوده برگرده به سال 84؛ که اونم برای 9 ماه بوده. اگر بخوام برم قبل تر باید برگردم به دوران راهنماییم!! خیلی عجیبه، من این همه آدم و دوست دور و برم بوده (حداقل تا 2سال پیش) و هیچکی دوست ِ صمیمی ِ من نبوده!! از دوران کودکیم تا سال دوم دبیرستان دختر خاله کوچیکم دوست ِ صمیمیم بود اما بعد از اون دیگه کسی به این صورت نبوده. دوستای خوبی داشتم و دارم اما هیچ کدوم بهم اینقدر نزدیک نیستن...

یه بار رفته بودم مصاحبه (job interview) طرف بعد از اینکه فهمید من دوست ِ صمیمی ندارم پرسید پس با کی حرفات رو می زنی؟!!! گفتم هیچکی خُب! زل زل نگام کرد ... البته من آدم درون گرایی نیستم من خیلی هم برون گرام، تازه پرچونه هم هستم اما کمتر کسی پیدا میشه که دغدغه های من رو داشته باشه (بین دور و بری های من). وقتی هم که مشکلات آدما شبیه هم نباشه من سعی می کنم شنونده باشم...

دنبال یه قسمت از هویت خودم می گردم. مطمئنم یه چیزیمو گم کردم!! اما پیداش نمی کنم. انقدر هم این تکه مهم بوده که با گم شدنش کم کم دارم چیزهای دیگمم از دست می دم! اصلا خبر ِ خوبی نیست.

دارم می فروشم!!

lil — Sat, 14 Nov 2009 11:05:53 GMT

همیشه یه چیزی میشه، یه جوری میشه ... آخرشم وقت نمیشه و من به کسی نمیگم!! الانم مسلما بهم میگید اِاِاِاِ کاش گفته بودی : دی ! به هر حال حالا یه جوری دارم تلاش می کنم بگم.

دارم یکسری خرت و پرت و رد می کنم بره. درام ست رو فروختم رفت حالا نوبت بقیه شده.اونایی که قیمت داره که داره، اونایی که نداره دیگه واقعا نمیشه همینجوری قیمت زد: دی

- گوشی نوکیا N70 مشکی بدون قوطی - فاکتور نیاز داره باز بشه تا بشه تو ایران استفاده کرد. + شارژر، 55000 تومان

- ضبط دو کاسته سونی که رادیو هم داره ( این رو گفتم واسه اونایی که ممکنه ندونن)، 25000 تومان

- ضبط 1 دیسک و دو کاسته فیلیپس که رادیو هم داره یکجوایی هم میشه گفت مستقیم باید بره واسه تعمیر، 30000 تومان

- ضبط 3 دیسک و دو کاسته سونی نقره ای که رادیو هم داره و سالمه، 130000 تومان

- 2 تا باند اضافه مشکی + یه هدفون، 10000 تومان

- میز 3 تکه ضبط مشکی، 65000

- از این صندلی های تراس هست پلاستیکی سفت ها سفید، 5500 تومان

- تلویزیون 21 اینچ سامسونگ پلانو نقره ای رنگ، 200000 تومان

- تلفن بی سیم منشی دار زیمنس، 50000 تومان

- تلفن فکس منشی دار فیلیپس 97000 تومان

- رادیاتور ایران رادیاتور نوی نو (سال پیش خودم خریدم هیچ جا هم نبستم) یه 5 پره یه 10 پره، پره ای 10000 تومان

یه سری خرت و پرتم هست مثل جاکفشی، کفش و کیف یه سری نو یه سری دست دوم

این از این ... دیگه اینکه شماره تماس هم 22274279 هستش

فعلا

حالا بماند

lil — Sat, 26 Sep 2009 07:13:18 GMT

***

مدت هاست که نمی تونم به فیس بوکم سر بزنم، از زمانی که فیلتر شد شاید دو دفعه موفق شده باشم.از اونجایی که در منطقه مخابراتی ما پورت آزاد اِی دی اِس اِل نیست، با این سرعت ِ پایین - نامعقولانه - دایل آپ اصلا انتظار ِ بیجائیه!! پیغام هایی که بهم میرسه از جی میلم می خونم (حالا چه کامنت باشه، دعوتنامه ی گروه باشه و ...) اما متاسفانه امکانش نیست که جواب بدم و فقط حرص می خورم.

@ندا جون: تو فیس بوک برای پست ِ قبلی کامنت گذاشته بودی ... وقتی میگن دیوونه یعنی اینکه قابل فهم نیستی! ما آدما تا چیزی با معیارای خودمون جور نباشه طبیعی نمی دونیمش. کارها و چیزای غیر طبیعی هم به دیوونه ها بیشتر میاد!! من خودم با دیوونه بودن مشکل ِ خاصی ندارم، اما جالبه بدونی که خیلی ها دوست ندارن من (و خیلی های دیگه) دیوونه باشم، یعنی می خوان همون کاری رو بکنن که یه عمر تلاش کردم نکنم!!! زندگی از پیش تعیین شده! بگذریم ... و خوشحالم که آیینه هنوز برای شماها عادی نشده :دی

***

گاهی برای اینکه یه تصمیم اجرایی بشه فقط یه تلنگر لازمه، بعدش دیگه حتی لازم نیست بازنگری بشه. در اصل باید گفت "دیگه کاریه که شده"! و حالا - خوشبختانه یا متاسفانه - دقیقا شرایط همینه و یه سری از تصمیماتی که معلق مونده بود تصویب و اجرا شد. ناگفته نَمونه که حس ِ خوبیه. یه نوع رهایی و آسودگی ... امیدوارم مسائل حاشیه ای ِ زیادی نداشته باشه و مجدد من رو درگیر نکنه.

***

چه ساعت زنگ بزنه چه نزنه صبحا لویی زحمت میکشه و همه رو از خواب بیدار می کنه. البته کار خاصی نداره!! وقتی از بیدار بودن همه مطمئن شد میره راحت می خوابه !!! البته اگه مامانم خونه نباشه شرایط به کل متفاوته، که این موضوع خیلی کم اتفاق میفته - جا داره نارضایتی خودم رو اعلام کنم !

دیشب حدودا 2:30 بود خوابیدم و خیلی زور داشت ساعت 7 بیدارشم، کار مهمی هم نداشتم. به هر حال بیدار شدم. الان هم که در خدمت ِ شمام :)

من، صبا و بچه خرس

lil — Thu, 17 Sep 2009 14:15:49 GMT

مرور زمان اونطوری که گفته بودن موثر نیست، لااقل برای من نتونسته کاره خاصی بکنه! نه اینکه فکر کنی کم آوردم یا یه همچین چیزی! نه، فقط دل سنگی ِ "خاصی" پیدا کردم. می دونی گاهی وقت ها اونقدرهاهم که شنیدی بد نیست، یه پوشش ِ دفاعیه خیلی خوبم می تونه باشه!

از روزی که اتاقم آیینه دار شد – باور کن یادم نمی آد چند سال ِ پیش بود – میز تحریرم ( و بعدها میز تحریرهام) رو طوری میذارم که وقتی می شینم خودم رو توی آیینه ببینم. از روزی که آیینه ها تکراری شدن دیگه خودم روتو آیینه ندیدم اما بازهم این قانون رو رعایت می کنم. مدت هاست تصویر توی آیینه بدون تغییر مونده و بیشتر برام یه قاب ِ عکسه، با عکسی که توش موجود زنده ای نداره! ... یه ساعت، دیوار، در، کتابخونه و کتاب هاش ...

اگر کسی جز خودم اینجا باشه، قطعا روی صندلی بزرگ و راحت ِ پشت میزم می شینه! از اول اینطور بود... من هم روی تخت ولو می شم. اون وقت توی قاب عکس یه نفر خودش رو می بینه و کاملا مشخصه که از دیدن خودش لذت می بره!! هی جا به جا می شه و ژست می گیره. برای من که سال هاست اینجام صحنه ی خنده داریه.

نمی شه به اتاقم فکر کنم و خاطره های مختلفی یادم نیاد. حتی خاطره های غمگین هم باعث می شه من لبخند بزنم ... این لبخند از اون سری لبخندهاست که تو کتاب ها با جمله ی "لبخند تلخی زد" معرفی می شن. وقت هایی که خوبم – با تعریف خودم – یه "لبخند پهن" می زنم!این اسم رو خودم براش انتخاب کردم، فکر می کنم باید زیادی پهن باشه. هیچ وقت توی آیینه نگاش نکردم، اما از کِش اومدن صورتم حدس می زنم. تنها کسی که به این لبخند توجه کرده صباست! نمی دونم من این روزا زیادی لبخند می زنم یا دیگران بی تفاوت بودن!! البته می شه اینطور در نظر گرفت که صبا توجه می کنه؛ اما می دونی که من زیادی همه چیز رو از اون ور ِ بوم می بینم...

الان داره بارون میاد، بوی خاک بلند شده و من دارم به تنفر صبا از بارون فکر می کنم. باید اعتراف کنم یه "لبخند احمقانه" هم می زنم!! معنیش اینه که نمی خوام قضاوت کنم اما ... خیلی چیزها باعث میشه که فکر کنم و انگار این فکر کردن ها زیاد خوب نیستن، حداقل اون اینطور میگه!! دیدی دل ِ آدم بالاخره یه چیزی پیدا می کنه که بخواد! آلان هم – با اینکه اصلا به فکرام مرتبط نیست– دلم می خواد باهاش حرف بزنم، سر به سرش بذارم. یادش بندازم قول داده یه بار زیر ِ بارون راه بریم ... و "لبخند احمقانه" همچنان پابرجاست!!!

دوست دارم اولین برخورد صبا با یه بچه خرس رو ببینم!!! باید خیلی جالب باشه، مسلما برای من هست! اگه طور دیگه ای بود که بهش فکر نمی کردم. وقتی می گم بچه خرس منظورم همون بچه خرس های ناز و لوس ِ توی کارتون هاست، وگرنه من خودم هم یادم نمی یاد از نزدیک بچه خرسی دیده باشم. تا حالا نپرسیدم که چه احساسی بهشون داره؛ اگه بپرسم هم احتمالا می خنده می گه: برو بابا دیوونه!! منم بهش حق می دم. نمی شه توقع داشت همه ی حرفهای آدم رو جدی بگیرن؛ اما بیشتر اوقات وقت هایی که شوخی می کنم جدی گرفته می شه – اساسا نباید بدون توضیحات حرف بزنم – و قوز بالا قوز می شه. برای همین تا دیر نشده بگم من اصلا دوست ندارم یه بچه خرس داشته باشم. به زحمتش نمی ارزه!!