Entry for November 11, 2008

گاهی با هزاران حرف می آیم . . . آنقدر سکوتتان تلخ است که من نیز سکوت می کنم
گاهی حرفی برای گفتن هم ندارم می آیم که حضورم را معنا بخشم . . . می دانم بیهوده است
نمی دانم بی قراریهایم را چه کنم . . . دیگر صبری ندارم تا هزینه کنم

Tuesday November 11, 2008 - 06:03pm 

اعتراض می کنید . . . به زندگی، به من، به حضور و عدم حضور، به دوستی، به هر آنچه که برایتان رنگی بگیرد! و فراموش می کنید، چه ساده، فراموش می کنید زندگی را خود نوشته اید!!!فراموش می کنید من را، با هر آنچه که خود تعریف کرده اید.

اعتراض می کنید، توفیری نخواهد کرد!

 من سنگم، من ظلمم، من کوهم!!تعریف هایتان را برای خود زمزمه کنید! من دیگر نیستم، من نمی خواهم که باشم . . .  من خسته ام!!!

چرا!؟ آیا تا به حال از خود پرسیده اید؟ آیا آنقدر برایتان ارزش داشته که بخواهید در پی جوابی باشید؟ بگذارید یادآوری کنم . . .نه!!

تعریف هایمان سالهاست متفاوت شده. از من دور شوید، مرا به خود رها کنید، دنیای ما ره به یکجا نمی برد.گنگم! در میان هزاران مصوت بیهوده!

کودکی دیگر همراهم نیست، در ازای زنده ماندن گاه باید ارزشمند ترین ها را فروخت . . .مگر شما نفروختید؟دوستی را می گویم! بگذارید خاطره شویم . . .   

روزگار ملال آوری شده است، در هیچ کجا نمی توان درنگ کرد

                                                                          نه آرامشی است نه سکون!

حیران مانده ام، به کجا می توان پناه برد!

فکر کودکانه ای است، جایی برای فرار نبوده و نخواهد بود . . .

ما همگی محکومیم، خواهی نخواهی تحمل می کنیم و دم نمی زنیم . . .!!

ولی با تمام این تفاسیر،

                              کاش جایی بود برای گریز!!!